Olimpiyat öncesi Çinlilerin gündelik hayatı...

Çin bana hala çok uzak geliyor. Yerküre üzerinde başka bir dünya gibi sanki. Tabii Japonya yerküre üzerinde bile değil, o bildiğin başka bir gezegen. Yaşasın uzakdoğu.

Çin'in ısrarla dandik yüzünü gösterip duruyorlar bu gazeteciler.

Modern Çin gerçekten insanın ağzını açık bırakacak düzeyde bir yer.

madem ki konu çin ve settar çin i uzakta görüyor; bir dönem yaptığıma araştırmalar neticesinde bulduğum pazarlama master programı hakkında yazayım. ben gidemedim belki giden bir cesur bigucan çıkar. melbourne business school ile pekin üniversitesi ortak pazarlama master program. her ikisi de tanınmış, duyulmuş okullar. ama böyle bi programın varlığından pek çok insanın haberi yok. 20.000 $ gibi bir bedeli var. gelişen bir dünya piyasasında pazarlama eğitimi almak ve o coğrafyada bir yandan da bu değişimi yaşamak çok bambaşka olsa gerek. çünkü taklitten, başlayan amelelik sürecinde, fasonculuk ve kendi markalarını oluşturma gibi bir pazarlama süreci söz konusu olacak. tıpkı japonya nın serüveni gibi.

gözlükler çin malına benziyolar!!! :) çin kelimesini duyunca haliyle ülkemizdeki pasajlar,ve pasajların içindeki kırık dökük cin malı oyuncaklar geliyor.bu sebeple fotoğrafları magnumun tümü gidip çekse de ben yine....

tiryaki çok güzel demişsin. 1. innovasyon konferansında arman kırım da bunları söylemişti, çin'den yakında kaliteli üretim ve markalar da çıkacak, asıl ona hazır olun dediydi.

bu master çok ilginçmiş ayrıca. burs bulup gönderelim seni.

daha önce gene biguda bunun konusu geçmişti ve gene bunları yazmıştık.

çinde her sene 10.000 (onbin) (10k) (ten thousand) endüstri ürünler tasarımcısı mezun oluyor. nereye gidecek bu kadar tasarımcı..

her yıl 1000 tanesi ev hanımı olsa, 500 tanesi cinayete kurban gitse, 1000 tanesi çıplak sokaklarda koşarak uzaklaşsa, 2500 tanesi de kan davasına kurban gitse, hala bi 5000 tanesi çalışmak zorunda..

dün yan masamda oturan bir gemi kaptanıyla çok ilginç bi muhabbet yaptık, konu döndü dolaştı çine geldi. yanımızdan akordeonuyla geçen amcanın omzunda asılı olan mini anfiden bi anda cep telefonu fışkırdı, dedik cebi de anfiye bağladı herhalde, gülüştük. sonra anlattı, geçenlerde çindeyiz gene arkadaşlarla, o zamanlar bu anfiler daha ota boka, ıslığa falan bağlanmıyordu o kadar çok, bi baktık 18 dolara satılıyor. dedik ki alıp getirsek kesin çok satar, sonra araya laf girdi alamadık. bizden sonra bi arkadaş 1000 adet aldı getirdi, 20 günde sattı tanesi 120 dolara. gerisini siz düşünün artık.

siz düşünürken bişi daha anlatayım. mal aldığı fabrikalardan birini gezmiş. fabrika sahibi devassa arazinin bi tarafına lojman yapmış. okullar da var, ayrıca günde 4 öğün yemek de. işçi ve ailelerin her türlü ihtiyaçları karşılanıyormuş ve tek kuruş maaş ödemiyormuş.

düşünün nelerle mücadele etmek zorndayız. hayat gerçekten zor..

Beijinge ilk defa 2002 yilinda gittim. O zamanki bakisim biraz daha "oryantalist" idi, ayni bu habere konu olan fotografci gibi. Hutonglarda dolasip, sokaklarda, saraylarda gecdim.

Ikinci gidisim ise gecen yil oldu, son 7 yildir amerikada yasayan birisi olarak, bu sefer ki bakisim oldukca farkli oldu. Bu sefer Turkiyeye ne kadar benzedigine sasirdim, farkli tabii ama bir o kadar da benzer gordum. Insanlar "enteresan" degil, "tanidik" geldiler. Bu sefer modern sanat muzelerini, on katli kitapcilarini gezdim, sahaf-barinda kitap karistirip bira ictim, sokakta toplu halde dansedenleri izledim. Metro ile giderken tunel duvarinda flipbook seklinde oynayan reklamlara sasirdim. Gecenin bir yarisi dev alisveris merkezlerinde asyanin dortbir kosesinden gelmis insanlari alisveris cilginligi icinde gordum.

Bakis acisina gore cini modern bir ulke ya da mistik orient, yoksulluk ya da zenginlik, kominizm ya da kapitalizm gormek, zavalli ya da gumbur gumbur geliyorlar seklinde gormek mumkun.

Allahim ben de Cin'e, Japonya'ya gitmek istiyorum!

Valla benim dayim Guangzhou'da yasiyor 2 senedir esi ve cocugu ile birlikte. Kizini da orda okutuyor. Cocuk Cin'ce Ingilizce ve Turkce ogrendi sakir sakir Cin'cesi var...Nasil yapiyorlar aklim almiyor sahsen :)  Gercekten zor bir ulke.

Sovyetler Birliği'nin ve Berlin Duvarı'nın yıkılmasından yaklaşık on yıl sonra, ucuz maliyetli seri üretimlerini dünyaya pazarlama yetenekleriyle gündemimize giren (eski) komünist Çin'in merkezi devletçi ekonomiden serbest pazar ekonomisine geçme çabalarını herkes gibi ben de uzaktan ve merakla takip ediyorum...

Gördüğüm kadarıyla herkes Çin'in sahil şeridindeki moderleşmiş (pazar ekonomisiyle barışmış) şehirlerini övüp duruyor: Fakat binlerce kilometre içerilere uzanan coğrafyadaki köylü Çinliler'in sahil şehirlerine göçmen olarak gelip de o modern fabrikalarda insanlık dışı koşullarda karın tokluğuna köle gibi çalışarak hayatta kalmalarının pek hoş bir durum olmadığının da farkındayım uzaktan bakınca...

Yoksulluk ve eşitsizlik, ister devletçi ister liberal olsun hükümetlerin gizlemek için en çok çaba sarf ettikleri sözcükler, dünyanın her yerinde böyle bu...
Bilmiyorum, Çin uzaktan bakınca beni tedirgin ediyor... Bir zamanlar sınıfsız bir toplum vaadiyle yola çıkmış bir siyasi hareketin kaçınılmaz yenilgisini ve ister istemez sınıflı bir toplum yaratma mecburiyetini, bir buçuk milyar insana dayatma / anlatma yöntemini pek samimi bulmuyorum galiba...

şöyle de bir foto-galeri söz konusu...