Merhaba!

Çok azınız beni tanıyor, tanıyanlardan da pek azınız beni hatırlıyordur. Ama ben bir çoğunuzu bigumigudan, bloglarından, bizzat reklamlardan hatta yaptığı ödül konuşmalarından  tanıyorum.

Ben kim miyim? Ben Ferhat. Ben sizin sayenizde reklamcı oluyorum.

Aslında çok uzun anlatmak lazım neden sizin sayenizde oluyor bu olanlar ama ben kısa geçeceğim.  Asıl nasıl oldu onu anlatacağım. Şimdilik benim içimde bir ateş vardı, siz farkında bile olmadan, paylaştığınız reklamlarla, yaptığınız işlerle, aldığınız ödüllerle harladınız da harladınız diyelim. Belki ileride uzun uzun o zamanları da anlatırım.

Benim çalıştığım sektörden reklamcılığa gitmek için dağlar geçmek gerekiyor canlar.

Reklamcıları monitör dışında görmüyordum bile öyle söyleyeyim. Ama bir gün o monitörde bir tünel gördüm. Ama ne tünel!

Neler neler vaad ediyor o tünel! Dağların arkasına gider diyor tabelada. Hız sınırı yok. Trafik yok. Hatta yol bitene kadar dağların arkasını anlatacak, dağların arkasını öğretecek bana o tünel.

Deliriyorum. Girmeliyim ben o tünele! Ne yapmam lazım okuyorum. Yapar mıyım diye soruyorum kendime? Tek cevap geliyor: Yaparsın. Yaparız!

İddianamemi yazıyorum. 2,5 sayfa tutuyor. Bir sürü şey anlatıyor ama okunmuyor. Kendim bile rahatsızım. Olmaz diyorum. Daha basit daha vurucu olmalı. Bunu kimden mi öğrendim ? Sizden öğrendim canlar. Bunu ben sizden öğrendim.  

Baştan yazıyorum. Bir sayfaya düşürüyorum. Yine olmuyor. Karşımda bir sayfa var ama ben o sayfada yokum. Baştan yazıyorum.

Bir paragrafa düşürüyorum iddianameyi. Bu sefer kendimi koyuyorum o sayfaya. Sonuna da bir paragraf iddianamem.

 Günü geliyor sonuçlar açıklanıyor sonuçlar. Adım listede!

Şimdi siz bir ödül kazanınca neler hissediyorsunuz bilmiyorum. Umarım ileride ben de tadarım bol bol o duyguyu. Ama hani sizin içinde bulunduğunuz dünyadan geliyor ya o ödül; seviniyorsunuzdur da benimkisi gibi olmuyordur be canlar.

Mesela Google’da adımı aratınca o liste çıkıyor. Yahu o listede benim adım yazıyor. Nasıl anlatayım? Ayda suretinizin belirdiğini hayal edin! Öyle bir şey işte o his, canlar.

Arıyorlar beni daha sonra. Cumartesi sabahı burada ol. Akşamına ve pazara da kimseye söz verme bütün gece buradasın diyorlar.

O gün gelsin diye “yatcaz kalkcaz” hesabı yapıyorum canlar. Geliyor o gün ve cumartesi sabahı nöbet bitiyor YoungGuns başlıyor.

O sabah bir brief alıyoruz.

Aslında brief bildiğim bir şey de, aldığım bir şey değil. Ki bize verilen brief de, herkese verilen brief  değil. Brief’den anladığımı söyleyiyim:

Beyninizi açın içinde ne var görmek istiyoruz.

Açıyoruz beynimizi takım olarak. Ne varsa döküyoruz kağıtlara. 30 saat içinde bir sürü eğitmen geliyor. Bakıyorlar ne yapıyoruz; o sırada kameralara kaydediliyoruz, sürekli çalışıyoruz hatta bir ara çok çalıştığımız için zorla oyun parkına (Play çok güzel bir yer!) yollanıyoruz. Neticede beyin anatomimizi kağıtlara aktarıyoruz.

Saat 15.00 oluyor. Sunum zamanı.

Ha bak dağların geldiğim tarafında bunu çok yaptım canlar. Ben güzel anlatırım meramı. O gün de ben anlatıyorum onlar dinliyor. Beni kimler mi dinliyor?

Bitiyor.

Yine sonuç beklemeye başlıyoruz. Bu sefer içimde oldu hissi var. Son sınava beni çağıracaklar diyorum. Öyle de oluyor. İlk iş görüşmeme çağırılıyorum. Daha önceden de çalıştım ama hepsi benim teklifi kabul etmemle başlamıştı. İlk defa kendimi kabul ettirmem lazım.

Sizin de buradan çok iyi tanıdığınız Uğur Özmen ve Sinan Günal ile karşı karşıyayım. Bu sefer ekip yok. Yalnızım.

Onlar soruyor ben anlatıyorum. 1 saate yakın konuşuyoruz. “Beni arıyorsunuz, sanki bütün projeyi ben bu tünele gireyim diye yapmışsınız” diyorum.

Uzun uzun neden bu projede yer almam lazım anlatıyorum. Bir takım resmi detaylar daha konuşuluyor. Görüşme bitiyor. Sonuçları yine internet sitesinden öğreneceğimi söylüyorlar.

Sun Plaza’nın süpersonik asansörlerinde içim rahat. Elimden geleni yaptım diyorum. Artık olumlu düşünüp, sonucun olumlu olmasını beklemek dışında yapılacak bir şey yok.





20 kasımda açıklanıyor yarışmayı kazanan 6 kişi. Soyadımdan ötürü ilk sırada benim adım! Oldu diyorum. Herkes mutlu olur a canlar! Ama ben başka mutluyum. Dünyam değişiyor. 6 sene monitörden izlediğim o masalara sandalyelere ben oturuyorum  artık. Bu yazıyı o masalardaki bilgisayarlardan birinden yazıyorum öğle aramda.

Tekrardan teşekkürler canlar. Sizin sayenizde sönmedi o ateş. Sizin sayenizde ben reklamcı oluyorum!